[plak hier uw titel]
![[plak hier uw titel]](https://boekenbalie.acc.h1web.dev/media/8d/90/ca/1637096228/boekenbalie_9789054523727_cover.jpg?ts=1732661169 "boekenbalie_9789054523727_cover")
Maak tweedehands je eerste keus
- Gratis verzending vanaf 4 boeken of 40 euro
- Alle boeken met zorg gecontroleerd
- Op werkdagen voor 15:00u besteld, dezelfde dag verzonden
25% korting
Niet op voorraad... Seintje?
Vul je e-mail adres in en wij sturen je een e-mail als het boek weer op voorraad is.
ISBN
9789054523727
Bindwijze
Paperback
Taal
Nederlands
Auteur
Uitgeverij
Passage, Uitgeverij
Jaar van uitgifte
2019
Aantal pagina's
100
Waar gaat het over?
De nieuwe dichtbundel van Daniël Dee heeft geen titel. De lezer krijgt er een stickervel met mogelijke titels bijgeleverd en kan dan de eigen favoriet op het omslag plakken
ik ben al halverwege en ik hoor geen muziek meer in mijn hoofd er is geen glinstering meer in mijn ogen wel heb ik vandaag drie werkafspraken staan in de agenda en de jongste moet naar zwemles en de oudste naar tennis
Deze nieuwe bundel van Daniël Dee (1975) mag dan geen titel hebben, dat betekent niet dat de gedichten binnenin nergens naar smaken. Integendeel. Hoewel Dee al nooit een vrolijke kijk op het leven had, stort hij hier in nog nooit vertoonde hoeveelheden, en met een ongekende geestdrift voor de kwellingen van het bestaan, zijn hart uit. Dat je in een duistere gemoedstoestand terechtkomt wanneer je deze gedichten durft te lezen, is haast onvermijdelijk. Maar dat het licht aan de rand van de afgrond desondanks niet uitgaat, zelfs af en toe opflakkert, komt vanwege het diep doorleefde sarcasme waarmee Dee zijn deprimerende gedachten noteert. Misschien omdat zijn afgrond, met vrouw en twee kinderen, er eigenlijk best netjes bij ligt.
Welkom in de horrorwereld van het vaderschap en het huiselijk geluk.
ik ben al halverwege en ik hoor geen muziek meer in mijn hoofd er is geen glinstering meer in mijn ogen wel heb ik vandaag drie werkafspraken staan in de agenda en de jongste moet naar zwemles en de oudste naar tennis
Deze nieuwe bundel van Daniël Dee (1975) mag dan geen titel hebben, dat betekent niet dat de gedichten binnenin nergens naar smaken. Integendeel. Hoewel Dee al nooit een vrolijke kijk op het leven had, stort hij hier in nog nooit vertoonde hoeveelheden, en met een ongekende geestdrift voor de kwellingen van het bestaan, zijn hart uit. Dat je in een duistere gemoedstoestand terechtkomt wanneer je deze gedichten durft te lezen, is haast onvermijdelijk. Maar dat het licht aan de rand van de afgrond desondanks niet uitgaat, zelfs af en toe opflakkert, komt vanwege het diep doorleefde sarcasme waarmee Dee zijn deprimerende gedachten noteert. Misschien omdat zijn afgrond, met vrouw en twee kinderen, er eigenlijk best netjes bij ligt.
Welkom in de horrorwereld van het vaderschap en het huiselijk geluk.
Lees verder
Helaas zijn er geen recensies op dit boek